Przysadzisty szary budynek o zaledwie trzydziestu czterech piętrach. Nad głównym
wejściem napis: „Ośrodek Rozrodu i Warunkowania w Londynie Centralnym”, na tablicy zaś
wyryte hasło Republiki Świata: „Wspólność, Identyczność, Stabilność”.

Gdy tylko wstaję rano wyciągam rękę by włączyć przycisk. Obudowa rozświetla się paletą czerwieni i błękitów wskazując obszar, który nie ma nic wspólnego z działaniem. Monitor widocznie się rozjarzył, bios, piibiip, zapraszamy.

W międzyczasie. Oglądam twarz. Wyglądam całkiem groteskowo. Przykry odór wypłukuję i już mogę się zabrać  za czynności zdrowego człowieka. Łykam 20mg, popijając 7 łykami wody mineralnej niegazowanej. Przygotowuję posiłek. Zabiera mi to czas, w którym mój komputer wykonał miliony obliczeń. Jednak ja się tak nie przycinam. Nie wyspał się.

Nad okruchami kolejnych bułek staram się dowiedzieć czegoś o gospodarce, polityce, muzyce i innych sprawach, o których nie mam zielonego pojęcia.  Wypowiadam się w niepochlebnym tonie o zwolennikach i przeciwnikach, o hossie i bessie. Czy naprawdę Tom Jones nagrał sakralną płytę czy też nie.

Zajmuje mi to połowę dnia by uświadomić sobie, że to wszystko już widziałem. Telefon wskazuje miejsce pobytu grupki ludzi. Wychodzę po Morleye. Wracam za chwilę.

Uradowany.  Tym, że rozmowa się kleiła? Tym, że znowu jestem on-line?

Jakby spodziewał się, że spędzimy ze sobą jeszcze nieskończoną liczbę dni. 

Nie spieszył się. Cóż mieliśmy robić, gdyby wyczerpały się opowieści?'

Andrzej Stasiuk 'Taksim'

Ostatnio zastanawiam się nad pewną liczbą.

Trzeba się wreszcie zmobilizować. Zmieniłem blog.com na wordpress.com. Niby ten sam dashboard ale chciałem zacząć od nowa. Należało mi się. Nie prosiłem o pieprzoną lekcję psychologii, tylko o jebaną zapalniczkę.

Wstępniak odrobiony.

W niedzielę znów wsiadam w pociąg relacji Łuków-Lublin.